Wykład / warsztat: 90 minut, pół dnia lub cykl spotkań

Rodzicielstwo dziecka neuroatypowego często wymaga ogromnej ilości uważności, cierpliwości, wiedzy i elastyczności. Rodzice słyszą, co powinni robić dla dziecka, ale rzadziej ktoś pyta: „A co dzieje się z tobą?”.

Ten warsztat nie jest kolejną listą zaleceń wychowawczych. Jest przestrzenią do zrozumienia rodzica jako człowieka, którego układ nerwowy także ma swoje granice.

Rozmawiamy o przeciążeniu, poczuciu winy, bezradności, złości, samotności, presji bycia „terapeutycznym rodzicem” i o tym, dlaczego opieka nad sobą nie jest egoizmem, tylko warunkiem długofalowej dostępności emocjonalnej dla dziecka.

Uczestnicy dowiedzą się:
– dlaczego samoregulacja rodzica wpływa na regulację dziecka,
– jak rozpoznawać własne przeciążenie zanim pojawi się wybuch albo odcięcie,
– jak pracować z poczuciem winy i myślą „ciągle robię za mało”,
– jak zadbać o mikroregenerację w realnym, przeciążonym życiu,
– jak budować rodzicielstwo oparte na kontakcie, a nie na perfekcji.

Warsztat / szkolenie / kurs rozwojowy

Twórczość rzadko blokuje się na poziomie talentu. Znacznie częściej blokuje się w miejscu, w którym psychika zaczyna chronić człowieka przed tym, co proces twórczy uruchamia: ekspozycją, oceną, intensywnością, pragnieniem bycia zobaczonym albo lękiem przed tym, że naprawdę zostaniemy zobaczeni.

W pewnym momencie wielu twórców zaczyna zauważać, że nie walczy już z materią twórczą, ale z samym sobą.
Perfekcjonizm zastępuje proces. Kontrola wypiera intuicję. Autoanaliza zabija rytm. A potrzeba uznania zaczyna oddalać od własnego języka.

Ten warsztat jest o tym, co dzieje się psychicznie pomiędzy impulsem twórczym a jego realizacją. O mechanizmach, które wspierają proces — i tych, które stopniowo zaczynają go zawężać, kontrolować albo sabotować.

Będziemy pracować między innymi z:
– perfekcjonizmem i lękiem przed oceną,
– napięciem pomiędzy autentycznością a potrzebą uznania,
– mechanizmami autosabotażu i twórczego paraliżu,
– uzależnieniem tworzenia od chaosu, napięcia lub cierpienia,
– utratą kontaktu z własnym stylem pod wpływem oczekiwań i rynku,
– rozróżnieniem pomiędzy autentyczną ekspresją a emocjonalną kompensacją.

Warsztat jest skierowany do osób pracujących twórczo: pisarzy, aktorów, muzyków, fotografów, reżyserów, artystów wizualnych, twórców internetowych, projektantów oraz wszystkich osób, dla których proces tworzenia jest jednocześnie przestrzenią ekspresji i psychicznej konfrontacji.

To nie jest kurs produktywności ani „kreatywności”.
To przestrzeń do rozumienia psychologii procesu twórczego — również jego mniej widocznych i mniej romantycznych aspektów.

Warsztat może mieć formę:
– wykładu,
– intensywnego warsztatu,
– procesu grupowego,
– zamkniętej pracy dla środowisk twórczych i artystycznych.

Warsztat: pół dnia / cały dzień / cykl rozwojowy

Aktor_ka pracuje całym_ą sobą. Głosem, ciałem, wyobraźnią, historią, wrażliwością i emocjami. To zawód, w którym autentyczność jest narzędziem pracy. Ale czy można grać autentycznie, nie mając kontaktu z własną autentycznością?

Ten warsztat jest dla aktorów, studentów szkół teatralnych i osób pracujących scenicznie, które chcą przyjrzeć się swojej pracy od środka — nie tylko temu, co robią, ale temu, co się w nich dzieje, kiedy są na scenie.

Bywają momenty, w których — mimo umiejętności — coś zaczyna się rozjeżdżać. Pojawia się napiecie, granie kosztuje więcej wysiłku, pojawia się mniej swobody i finalnie trudniej utrzymać naturalność w roli. Nie chodzi o to, że tracisz umiejętności — tylko że coś zaczyna przeszkadzać w ich używaniu. Nie chodzi już tylko o to, jak zagrać rolę, ale też o to, co dzieje się w Tobie, kiedy jesteś na scenie.

Kiedy pojawia się napięcie, ciało reaguje bardzo konkretnie: oddech się spłyca, mięśnie się napinają (szczególnie w barkach, szyi, szczęce), ruch staje się sztywniejszy albo przeciwnie — nerwowy i przyspieszony. Pojawia się potrzeba kontrolowania głosu, gestu, tempa. Zamiast swobody wchodzisz w „pilnowanie” siebie. Wiele z tych reakcji pojawia się odruchowo, bez udziału decyzji. Wystarczy jakiś specyficzny bodziec –partner na scenie, bycie obserwowanym albo konkretna sytuacja, żeby w ciele uruchomiło się napięcie. I w którymś momencie trudno już rozpoznać, czy to, co się pojawia, wynika z roli, czy z Twojej własnej reakcji. Kiedy doświadczasz napięcia podczas grania twoja postać może tracić na wiarygodności.
Ten warsztat nie jest o tym, żeby coś poprawiać albo dodawać.
Raczej o tym, żeby sprawdzić, co się dzieje w środku i czy da się mieć do tego trochę więcej dostępu.

Będziemy pracować nad:
– zauważaniem własnych reakcji w trakcie grania,
– kontaktem z ciałem jako punktem odniesienia,
– tym, co dzieje się w kontakcie z drugą osobą na scenie,
– rozróżnianiem tego, co własne, od tego, co należy do roli,
– momentami napięcia i kontroli, które wpływają na grę,
– szukaniem większej swobody bez rezygnowania z precyzji.

To propozycja pracy dla osób, które chcą zobaczyć więcej — nie tylko w roli, ale też w sobie.

90 minut / pół dnia / cały dzień / program dla zespołu

Przywództwo nie polega wyłącznie na strategii, decyzjach i wynikach. Lider wnosi do organizacji także swój układ nerwowy: sposób reagowania na presję, konflikt, niepewność, krytykę, sukces i porażkę.

Właściciele firm i menedżerowie często są samotni w odpowiedzialności. Mają podejmować decyzje, utrzymywać kierunek, motywować ludzi i jednocześnie nie pokazywać przeciążenia. To tworzy środowisko, w którym łatwo o kontrolę, wybuchy, wycofanie, mikrozarządzanie albo emocjonalne odcięcie.

Ten warsztat pomaga zobaczyć, jak emocje lidera wpływają na zespół, komunikację i kulturę organizacji.

Uczestnicy dowiedzą się:
– jak presja wpływa na decyzje i relacje w zespole,
– czym różni się autorytet od kontroli,
– jak prowadzić trudne rozmowy bez ataku i uniku,
– jak rozpoznawać własne mechanizmy obronne w roli lidera,
– jak tworzyć środowisko, w którym ludzie mogą myśleć, mówić i działać odpowiedzialnie.

Wykład / warsztat: 90 minut / pół dnia / cykl spotkań

Wiele kobiet przez lata funkcjonuje „dobrze” — są odpowiedzialne, empatyczne, zadaniowe, dopasowane. Spełniają oczekiwania, utrzymują relacje, pracują, opiekują się innymi. Z zewnątrz wszystko wygląda w porządku.

W środku często jest zupełnie inaczej: chroniczne zmęczenie, napięcie, poczucie bycia „za dużo” albo „nie tak”, trudność w odpoczywaniu, przeciążenie bodźcami, trudności w relacjach, brak dostępu do własnych potrzeb.

Ten warsztat jest o doświadczeniu kobiet w spektrum autyzmu i ADHD — szczególnie tych, które przez lata funkcjonowały w oparciu o maskowanie, nadadaptację i wysoką wrażliwość.

To nie jest spotkanie o „deficytach”. To przestrzeń do zrozumienia własnego sposobu przetwarzania świata, emocji i relacji. Przyglądamy się temu, jak wygląda życie kobiet neuroatypowych od środka — nie tylko w teorii, ale w codziennym doświadczeniu: w pracy, w relacjach, w ciele, w myślach, w zmęczeniu.

Rozmawiamy o tym, dlaczego wiele kobiet:
– późno otrzymuje diagnozę albo nigdy jej nie dostaje,
– przez lata uczy się funkcjonować „jak trzeba”, kosztem siebie,
– ma trudność w rozpoznawaniu własnych granic i potrzeb,
– doświadcza intensywnych emocji, ale jednocześnie próbuje je kontrolować,
– funkcjonuje w cyklu przeciążenie → mobilizacja → wyczerpanie → odcięcie.

Zakres warsztatu

Uczestniczki dowiedzą się:

– czym jest maskowanie i dlaczego jest tak kosztowne dla układu nerwowego,
– jak rozpoznać sygnały przeciążenia zanim pojawi się „shutdown” albo „meltdown”,
– jak działa mózg ADHD i autystyczny w kontekście emocji, uwagi i relacji,
– dlaczego „wysokie funkcjonowanie” często oznacza wysokie cierpienie,
– jak odbudowywać kontakt ze sobą po latach dopasowywania się,
– jak pracować z poczuciem winy, wstydu i bycia „niewystarczającą”,
– jak tworzyć życie bardziej zgodne z własnym profilem neurobiologicznym.

Celem nie jest zmiana osobowości ani „lepsze radzenie sobie”.

Celem jest odzyskanie dostępu do siebie: do własnych reakcji, potrzeb, granic, rytmu, emocji i sposobu przeżywania świata. Chcemy zbudować  język do zrozumienia własnego doświadczenia — często po latach poczucia, że „coś jest nie tak”.