o mnie

Jestem psychoterapeutką, która lubi pracę żywą, skupioną i uczciwą. Ważne jest dla mnie nie tylko to, co terapeuta wie, ale też jak słucha, myśli, reaguje i uczy się od osób, z którymi pracuje.

Nie chcę być wykonawczynią jednej metody. Korzystam z różnych map klinicznych, ale staram się zachować własne myślenie i sprawdzać, co rzeczywiście służy konkretnej osobie lub parze.

W pracy jestem aktywna i zaangażowana. Zadaję pytania, dzielę się obserwacjami, zatrzymuję proces, kiedy widzę, że prowadzi w stronę ataku, przeciążenia albo oddalania się od tego, co ważne. Jednocześnie nie chcę decydować za pacjenta, co powinien czuć ani jak ma żyć.

Urodziłam się w 1985 roku. Mieszkam w Warszawie z mężem i synem. Poza psychoterapią interesują mnie literatura, muzyka, sztuka i projektowanie przestrzeni.

Ważne jest dla mnie

  • autonomia osoby korzystającej z terapii,

  • prawdziwa współpraca zamiast podporządkowania terapeucie,

  • możliwość mówienia o tym, co nie działa także w samej terapii,

  • regularna analiza własnej pracy, nagrań i superwizji,

  • odróżnianie intensywnej pracy od wywierania presji,

  • niewykorzystywanie diagnozy ani modelu do uproszczenia człowieka.

Nauczyciele i superwizorzy

Relacje z nauczycielami i superwizorami są dla mnie ważną częścią uczenia się psychoterapii. Uczyłam się m.in. od: Giulii Altery, Leanne Campbell, Jona Fredericksona, Leszka Jaworskiego, Zofii Milskiej-Wrzosińskiej, Katarzyny Monety-Spyry, Karoliny Włodarskiej-Nadolskiej.

Obecnie rozwijam swoją pracę pod superwizją Gorgonii Wróbel-Sucharskiej.

Przygotowanie zawodowe